Każdy z parków został zlokalizowany w określonym regionie lub przy przedsiębiorstwie, które determinuje jego specyfikę i wpływa na dynamikę wzrostu. Jednakże, nawet wśród parków stworzonych przy zakładach chemicznych nie ma identycznego modelu organizacyjnego. Poszczególne inicjatywy odzwierciedlają specyfikę lokalnego środowiska naukowego i biznesu. Wymagania stawia ne parkom technologicznym, jak i firmom w nich działającym, są wyższe niż dla parków przemysłowych. Zarządzający parkiem technologicznym muszą zapewnić przedsiębiorcom współpracę z uczelnią, ośrodkiem naukowym lub instytutem. Za pierwszy park technologiczny na świecie uważa się utworzony w 1948 r. Bohanson Research Park w Menlo Park (USA). Jednak największy sukces zdobył powołany w 1951 r. Stanford Research Park przy Stanford University, który przeistoczył się następnie w „Dolinę Krzemową”. Obecnie działa na świecie ponad 800 tego typu ośrodków, zlokalizowanych głównie w państwach wysokorozwiniętych. Pierwsze prace studyjne nad stworzeniem podstaw organizacyjnych parku technologicznego w Polsce zostały podjęte przez zespół prof. B. Gruchmana w II poł. lat osiemdziesiątych w Poznaniu. Działania te zaowocowały powołaniem w 1990 r. Wielkopolskiego Centrum Innowacji i Przedsiębiorczości.

    Za pierwszy polski park technologiczny uznaje się natomiast Poznański Park Naukowo-Technologiczny, utworzony w maju 1995 r. w ramach działalności statutowej i gospodarczej Fundacji Uniwersytetu im. A. Mickiewicza. Powstawaniu parków technologicznych w Polsce patronuje Stowarzyszenie Organizatorów Ośrodków Innowacji i Przedsiębiorczości z siedzibą w Poznaniu.

 

Pełna wersja artykułu w numerze