Ze względu na rosnące potrzeby konsumentów pragnących walczyć z efektami starzenia skóry, poszukuje się nowych metod, które pozwalałyby w możliwie najmniej inwazyjny sposób zmniejszyć niedoskonałości wynikające z upływu czasu. Z pomocą przychodzi kosmetologia wraz z gamą kosmetyków „anti-aging” oraz zabiegami w salonach kosmetycznych i centrach medycyny estetycznej. Oprócz powszechnie stosowanych zabiegów, takich jak mikrodermabrazja, modelowanie ust, lipoliza, usuwanie zmarszczek za pomocą toksyny botulinowej, od niedawna w centrach medycyny estetycznej wykonywana jest mezoterapia. 

Historia
Zabieg mezoterapii po raz pierwszy został wykonany w 1952 r. przez francuskiego lekarza dr M. Pistor’a, który w celu miejscowego znieczulenia pacjenta wprowadził prokainę za pomocą płytkiej iniekcji (3 – 5 mm). Udane próby Pistor’a przyczyniły się do rozpowszechnienia mezoterapii w zmniejszaniu lokalnego bólu, w takich przypadkach jak m.in. zabiegi dentystyczne, nerwobóle, stany zapalne stawów i bóle spowodowane nowotworem. Do dnia dzisiejszego mezoterapia jest szeroko wykorzystywana w dermatologii. Zabieg ten stosowany jest m.in. w leczeniu stanów patologicznych skóry, takich jak:
● trądzik,
● egzema,
● łuszczyca,
● bielactwo.

Jak się wykonuje zabieg mezoterapii?
Stworzone w 1958 r. przez dr M. Pistor’a pojęcie mezoterapii w dosłownym znaczeniu oznaczało „leczenie mezodermy”. Początkowo zabieg polegał na wprowadzaniu mikroilości określonych substancji aktywnych (głównie niesteroidowych leków znieczulających) na głębokość tkanki podskórnej. Z czasem rozwinęły się różne techniki wprowadzania tych substancji, różniące się między sobą kątem czy głębokością wstrzykiwania leku. Zabieg mezoterapii wykonuje się metodą iniekcyjną z zastosowaniem przygotowanego specjalnie do tego celu pistoletu oraz igieł o odpowiedniej długości.

Pełna wersja artykułu w numerze