Od początku bieżącej dekady rośnie światowe zapotrzebowanie na kaprolaktam. Znaczne ilości tego surowca są zużywane do wytwarzania nylonowych włókien, których produkcja jest skupiona na kontynencie azjatyckim. 

Cykliczny amid kwasu ε-aminokapronowego, znany powszechnie pod nazwą kaprolaktamu (ε-kaprolaktam) lub 6-heksanolaktamu, znajduje się w obrocie handlowym w postaci białych higroskopijnych kryształów lub płatków, albo w formie stopionego produktu. Jest rozpuszczalny w wodzie, chlorowych rozpuszczalnikach oraz w cykloheksanie.

Technologia produkcji
Klasyczna metoda otrzymywania kaprolaktamu na skalę przemysłową jest dwuetapowym procesem, w wyniku którego następuje przekształcenie cykloheksanonu w cykliczny amid kwasu ε-kapronowego. Pierwszy etap syntezy polega na otrzymaniu oksymu cykloheksanonu w reakcji z hydroksyloaminą (NH₂OH), wprowadzaną zazwyczaj do instalacji w postaci siarczanu hydroksyloaminy. Powstały oksym, ogrzewany z kwasem siarkowym lub oleum, ulega następnie tzw. przegrupowaniu Beckmann’a z utworzeniem końcowego produktu.
    W trakcie syntezy kaprolaktamu tworzy się także, jako uciążliwy produkt uboczny siarczan amonu, a ilość powstającego (NH₄)₂SO₄ ma znaczny wpływ na opłacalność produkcji, m.in. ze względu na konieczność stosowania kosztownej destylacji próżniowej i rekrystalizacji żądanego produktu. Producenci kaprolaktamu dążą więc do wykorzystania metod pozwalających w znaczny sposób ograniczyć lub całkowicie wyeliminować powstawanie siarczanu amonu. W I połowie bieżącej dekady Sumitomo Chemical Co. rozpoczął produkcję kaprolaktamu w zakładach Ehime (Japonia), opartą na opracowanym przez siebie przegrupowaniu oksymu cykloheksanonu w fazie gazowej z użyciem zeolitowych katalizatorów. W instalacji wykorzystano również innowacyjną metodę włoskiej firmy EniChem, która prowadzi do bezpośredniego otrzymywania oksymu w obecności nadtlenku wodoru.
    Ośrodki badawczo-rozwojowe, zainteresowane całkowitym wyeliminowaniem siarczanu amonu z procesu produkcyjnego, opracowały kilka innych metod. Jedną z możliwości jest zastąpienie kwasu siarkowego cieczą jonową. Japońscy naukowcy z Nippon Steel Chemical i Tohodu University proponują wykorzystanie ciekłej soli N-metyloimidazoliny. Chemicy z University of Cambridge opracowali natomiast jednoetapowy proces otrzymywania kaprolaktamu. Tańsza i bardziej przyjazna dla środowiska metoda wykorzystuje wówczas cykloheksanon, amoniak i powietrze jako surowce, a kluczową rolę w syntezie odgrywa dwufunkcyjny katalizator, zawierający zarówno centra aktywne red-ox, jak i centra kwasowe. Zastosowane w tym celu mikroporowate glinofosforanowe zeolity zawierają stosunkowo niewielką ilość tetraedrycznych ugrupowań [CoO₄] i [SiO₄], które zastępują odpowiednio [AlO₄] i [PO₄]. Tetraedry zawierające trójwartościowy kobalt katalizują reakcję red-ox, podczas gdy [SiO₄] pełnią funkcję centrów kwasowych. Niezbędna do utworzenia oksymu hydroksyloamina powstaje in situ z amoniaku i zawartego w powietrzu tlenu, a jednoetapowa synteza kaprolaktamu przebiega w temperaturze ok. 80^oC.
    W alternatywnych metodach syntezy kaprolaktamu tradycyjne materiały wyjściowe oparte na przeróbce aromatycznych związków, zastępowane są butadienem. Tego typu metody zostały m.in. opracowane przez DSM, DuPont i Shell.