Oferta na zakup pisma
„Rynek Chemiczny”

Mikrokrystaliczna celuloza i jej udoskonalona modyfikacja Prosolv SMCC wypiera w nowoczesnych technologiach tradycyjne środki wypełniające, takie jak skrobia czy laktoza. Surowiec ten jest farmakologicznie nieaktywny, nie wywołuje uczuleń wśród pacjentów i nie niesie ze sobą ryzyka przenoszenia czynników chorobotwórczych BSE i TSE. Stosowanie MC w technologii środków farmaceutycznych wydłuża stabilność leku zarówno pod względem chemicznym, jak i mikrobiologicznym. 

Cząstki mikrokrystalicznej celulozy mają kształt nieregularnych podłużnych kryształów, co w przypadku odpowiednio dużej zawartości MC w mieszaninie, powoduje powstanie pseudomieszaniny (o jednorodnym charakterze). Kształt cząstek jest odpowiedzialny za hamowanie procesów segregacji na zasadzie klinowania się cząstek substancji aktywnej pomiędzy cząsteczkami mikrokrystalicznej celulozy. Tego typu zjawisko zachodzi pomimo dużych różnic w gęstości i wielkości cząstek pomiędzy mikrokrystaliczną celulozą i innymi substancjami, co jest bardzo korzystne, zwłaszcza przy produkcji tabletek metodą bezpośredniej kompresji. Dzięki tym właściwościom można zastosować duże rozcieńczenia substancji aktywnej w mieszaninie.
     Poszukiwanie udoskonalonych postaci mikrokrystalicznej celulozy doprowadziło do otrzymania Prosolv’u, nowoczesnej pochodnej tego polisacharydu, jaka powstaje w procesie powlekania koloidalną krzemionką. Unikalny sposób nanoszenia krzemionki powoduje poprawę właściwości fizycznych MCC. Następuje zdecydowanie większa zdolność do kompresji i wzrost stopnia płynięcia mieszaniny do tabletkowania. Zastosowanie Prosolv’u umożliwia skrócenie czasu mieszania i osiągnięcie homogeniczności, przez co następuje poprawa kontroli procesu produkcji. W porównaniu z klasyczną celulozą mikrokrystaliczną, możliwe jest użycie mniejszych ilości substancji wiążących, rozsadzających czy poślizgowych. Daje to możliwość opracowania mniejszej tabletki lub zastosowania wyższej dawki substancji aktywnej.