Oferta na zakup pisma
„Rynek Chemiczny”

„(...) W ramach wspólnej polityki transportowej ustanawia się środki pozwalające polepszyć bezpieczeństwo transportu oraz wspólne reguły stosowane do transportu międzynarodowego (...)” 

W Komisji  Europejskiej  podjęto w 2004 r. prace nad ujednoliceniem przepisów wspólnotowych w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych różnymi środkami transportu. Prace te zaowocowały przyjęciem projektu ramowej dyrektywy o lądowym przewozie towarów niebezpiecznych, obejmującej swoim zakresem przedmiotowym transport drogowy, kolejowy oraz żeglugę śródlądową. Po zatwierdzeniu projektu przez Radę UE, został on skierowany do Parlamentu Europejskiego, gdzie obecnie trwają prace dotyczące przyjęcia dyrektywy w ostatecznym brzmieniu. Wejście w życie tej dyrektywy jest planowane na rok 2009, a przepisy dotyczące przewozu  towarów niebezpiecznych żeglugą śródlądową, na dwa lata później.

Charakterystyka obowiązujących obecnie regulacji prawnych UE
Podstawową formą prawną regulacji przewozu lądowego towarów niebezpiecznych w Unii Europejskiej jest dyrektywa. Stanowi ona akt prawa wspólnotowego pochodnego, powszechnie obowiązującego i jest uchwalana w  procedurze  stanowienia prawa unijnego, w której uczestniczy Komisja Europejska, Rada UE oraz Parlament Europejski. Dyrektywa, obok rozporządzenia i decyzji, należy do katalogu wiążących  źródeł  prawa  wspólnotowego, a także jest aktem stosowania tego prawa. Podstawową funkcją dyrektywy jest zbliżenie systemów prawnych Państw Członkowskich w określonej dziedzinie.
    Zgodnie z przytoczonym powyżej przepisem art. 249 TUE, adresatami dyrektywy są wyłącznie Państwa Członkowskie Wspólnoty (wszystkie albo tylko część z nich), a nie jednostki (np. osoby fizyczne). Państwa, do których skierowana jest dyrektywa, obowiązane są do podjęcia wszelkich przewidzianych odpowiednim prawem krajowym środków koniecznych do realizacji celów dyrektywy,  czyli  do  osiągnięcia  określonego w dyrektywie  rezultatu. Oznacza  to,  że mając sprecyzowany docelowy wynik, Państwa Członkowskie  posiadają  swobodę wyboru form oraz metod transpozycji dyrektywy do prawa krajowego. Podejmując działania dostosowawcze, w tym w szczególności dokonując wyboru formy prawnej transpozycji dyrektywy, każde państwo powinno brać pod uwagę termin osiągnięcia żądanego rezultatu oraz konieczność zapewnienia przepisom  transponującym  takiej samej rangi w prawie krajowym, jaką posiadałyby te przepisy, gdyby były tworzone jako przepisy prawa krajowego.